+ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΓΕΩΡΓΑΤΟΣ Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ, Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

+ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΓΕΩΡΓΑΤΟΣ (1931-2021) Λυκειάρχης ε.τ Γεννήθηκε στο χωριό Ξενόπουλο το 1931,σπούδασε Φιλολογία και υπηρέτησε στο Γυμνάσιο Ριζοκάρπασου στην Κύπρο μετά υπηρέτησε στην Κεφαλλονιά στα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης . Είχα την τύχη να τον έχω Καθηγητή Φιλολογίας στο Λύκειο Αρρένων Αργοστολίου και τον πιο αγαπημένο κοντινό μου άνθρωπο σχεδόν «δεύτερο πατέρα» και τον ευγνωμονώ για ότι προσέφερε. Από τους ανθρώπους που μας σημάδεψαν τους μαθητές του και μίλησαν στις ψυχές μας! Τέτοιοι άνθρωποι, δεν "τελειώνουν" ποτέ! Από κει που σταματά η ζωή τους, μιλούν οι αξίες που φύτεψαν στα φυσικά και πνευματικά τους παιδιά- στους μαθητές τους, οικείους τους... Ο Αριστομένης Γεωργάτος, υπήρξε ο Δάσκαλος μας και παρέμεινε πάντα ο παιδαγωγός, ο επιστημονικός ανταποκριτής και κριτής και οικοδόμος της περιπέτειας μας στην γνώση , στη μάχη του πνεύματος και την παρέδιδε κάθε φορά στους νέους με νέα όπλα, με νέα δύναμη και με μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Η εμβάθυνση στις ιδέες ίσως θεωρείται μια πολυτέλεια και προνόμιο κάποιων λίγων. καθένας μπορούσε εύκολα να καταλάβει πως δάσκαλος μας ήταν άνθρωπος με μεγάλη εσωτερική αξία και δεν θα αντάλλασσε με τίποτε τη στάση ζωής που είχε επιλέξει. Ο στόχος του να ζεστάνει λίγο την καρδιά των μαθητών του και ν’ ανάψει μια μικρή φλογίτσα στο πνεύμα τους. Έτσι, για να γίνει ο κόσμος ομορφότερος! Ποιος από εμάς , τους μαθητές του, δεν ζήτησε την συμβουλή του, το εποπτικό του μάτι , τη γνώση του, ποιος δε συζήτησε μαζί του για μυθολογία ή για το λογοτεχνικό έργο του Καζαντζάκη, για τον Όμηρο. Όλοι τρέχαμε μέχρι τα βαθιά γεράματα του να ξαποστάσουμε στην γνώση και στην σοφία του. Όλοι τον φέρνουμε στο νου μας σαν τον Άνθρωπο που συνδύαζε την εμπειρία της ωριμότητας με την αυθεντικότητα και το πάθος της εφηβείας. Ένας άνθρωπος που μπορούσε να κινείται με άνεση και ισορροπία ανάμεσα στο Ατομικό και στο Συλλογικό, στην λατρεία του για την Ελλάδα και τον Άνθρωπο για το παιδί και την Αλήθεια. Ο «δάσκαλος» μας έδωσε στους μαθητές του μια άλλη διάσταση, συνδέοντας την γνώση και την ψυχική με την κοινωνική πραγματικότητα, την επιθυμία με το χρέος, τη ματαίωση με την ονειροπόληση Σε όλη την πορεία του ο Αριστομένης Γεωργάτος εφαρμόσατε τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη: « Ο ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντάς το μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες.» Το χωριό μας τα Σπαρτιά και όλη η Κεφαλλονιά στερείται έναν πνευματικό φάρο. Για εμάς ο καθηγητής Αριστομένης Γεωργάτος υπήρξε ο αγαπητός δάσκαλος, ο δεύτερος πατέρας, ο άνθρωπος που απέδειξε πως η ζωή έχει το νόημα που της δίνεις! Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του στην αγαπημένη χήρα του και τα λατρεμένα του παιδιά. και εγγόνια ΑΝΤΙΟ ΔΑΣΚΑΛΕ ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ 11/11/2021

ΔΑΣΚΑΛΟΣ.. ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΠΑΛΞΕΩΝ (ΟΛΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ )

ΔΑΣΚΑΛΟΣ.. ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΠΑΛΞΕΩΝ (ΟΛΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ )

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΙΕΡΗ ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ ΔΑΣΚΑΛΕ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΙΕΡΗ ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ ΔΑΣΚΑΛΕ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ 
 Ταξιδεύεις τώρα στην αιωνιότητα καί μάς κοιτάς από ψηλά μαζί με την Ηρώ σου... 
 Νωρίς σε χτύπησε η μοίρα… κι ορφάνεψες απ' τη αγάπη σου, όμως έμεινες πιστός στον έρωτα σας. 

 Βλέπω τη άγια μορφή σου να μού χαμογελά αινιγματικά και να ρωτά -πώς πάμε και να χαμογελά,νά με κοιτά στα μάτια και να με ρωτά, καί να φοβάσαι να μην πικραθώ απ' τα γεγονότα...

 δάσκαλε έφυγες κι' ορφάνεψα κι έμεινα μόνος, έρημος, χωρίς στοργή χωρίς ελπίδα χωρίς καν όνειρα.... γιατί δάσκαλε καί πατέρα μου ; 
 τρία χρόνια από τότε πουφυγες 

ΙΟΥΛΙΟΣ 1997 εις μνημόσυνο αιώνιο

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

«Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν»

«Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν».Όταν ξεκίνησα είχα βάλει πλώρη να γυρίσω στην Ιθάκη μου. Στο ταξίδι μου συνάντησα και λαιστρυγόνες και εφιάλτες. και κύκλωπες και όλα τα τερατα της φύσης συνάντησα, μα δεν τους φοβήθηκα. Δεν τους σκιάχτηκα. Μόνο που άρχισα να σκιάζομαι τους πληρωμένους τυφλούς. και τους φανατικούς ηλιθιους. Αυτούς που όλους τους αμθρώπους εταλαιπώρησαν, αμφισβήτησαν, συκοφάντησαν. Γιατί εγώ να αποτελώ την εξαίρεση;Ετσι κοιτώ το φτωχικό μου,το πατρικό μου με αγαλλιαση.και με γαλήνη.
Έτσι κι όσοι δοκιμάζονται θα πάρουν μεγαλύτερη αμοιβή παράλληλα προς την απαλλαγή τους απ’ τα δεινά.
Σ’ όλη μου τη ζωή δούλεψα με την καρδιά μου.Αν βάζετε μπροστά την καρδιά. Δεν υπάρχουν εμπόδια.Αυτή η ευχαριστιακή αντιμετώπιση της ζωής, με τα καλά της ή τις δυσκολίες της, είναι η μεγαλύτερη φιλοσοφία και συνάμα το αντίδοτο στο άγχος και την ακηδία. 23/5/2015

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΣΕ ΜΕΡΕΣ ΚΡΙΣΗΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ  "Τότε πεθαίνουν οι νεκροί,όταν τους λησμονούνε".Κωστής Παλαμάς 

Συγχωρέστε μου μιαν προσωπική εξομολόγηση

 .Ο πατέρας μου  ο δάσκαλος , βρέθηκε νεαρός πολεμιστής  στα βουνά της Ηπείρου το 1940.Είχε την  τύχη να επιζήσει του πολέμου, αφού έλαβε μέρος σε σκληρές μάχες που τον οδήγησαν στην Κορυτσά. Όσα χρόνια έζησε απέφευγε να μας δώσει συγκεκριμένες πληροφορίες για την δράση και τους αγώνες του. Όταν πέθανε  βρήκα   σένα ντουλάπι του σπιτιού  που κρατούσε κλειδωμένο  με πολλά σημαντικά και ενδιαφέροντα αναμνηστικά της ζωής του και  του πολέμου, την στολή μου αιματοβαμμένη, την εξάρτηση ,υπηρεσιακά έγγραφα , διαμνημονεύσεις, γράμματα κλπ  . Τα άπλωσα πάνω στο γραφείο μου και διαβάζοντάς τα, σιγά – σιγά, δίχως να το καταλάβω βρέθηκα χρόνια ολάκερα ξοπίσω αφού βρήκα και εφημερίδες του πολέμου  μαζί και μια εφημερίδα « Νέα Ελλάς", της  10 Νοεμβρίου 1940 που έγραφε: ¨ «Η ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ

Τα μετόπισθεν στον αγώνα: Η διαμαρτυρία των Ελλήνων διανοουμένων "Είναι δύο εβδομάδες τώρα, που ένα τελεσίγραφο μοναδικό στα διπλωματικά χρονικά των Αθηνών για το περιεχόμενον, την ώρα και τον τρόπο που το παρουσίασεν η Ιταλία κάλεσε την Ελλάδα να της παραδώση τα εδάφη της, να αρνηθή την ελευθερία της και να κατασπιλώση την τιμή της.Οι Έλληνες δώσαμε στην ιταμή αυτή αξίωσι της φασιστικής βίας, την απάντησι που επέβαλαν τριών χιλιάδων ετών παραδόσεις, χαραγμένες βαθειά στην ψυχή μας, αλλά και γραμμένες στην τελευταία γωνιά της ιερής γης με το αίμα των μεγαλυτέρων ηρώων της ανθρωπίνης ιστορίας. Και αυτή τη στιγμή κοντά στο ρεύμα του Θυάμιδος και στις χιονισμένες πλαγιές της Πίνδου και των Μακεδονικών βουνών πολεμούμε, τις περισσότερες φορές με τη λόγχη, αποφασισμένοι να νικήσουμε ή να αποθάνουμε μέχρις ενός.

Σ' αυτό τον άνισο σκληρότατο αλλά πεισματώδη αγώνα, που κάνει τον λυσσασμένο επιδρομέα να ξεσπάζη κατά των γυναικών, των γερόντων και των παιδιών, να καίη, να σκοτώνη, να ακρωτηριάζη, να διαμελίζη τους πληθυσμούς στις ανοχύρωτες και άμαχες πόλεις μας και στα ειρηνικά χωριά μας, έχουμε το αίσθημα ότι δεν υπερασπιζόμαστε δική μας μόνον υπόθεσι: Ότι αγωνιζόμεθα για την σωτηρία όλων εκείνων των Υψηλών αξιών που αποτελούν τον πνευματικό και ηθικό πολιτισμό, την πολύτιμη παρακαταθήκη που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα οι δοξασμένοι πρόγονοι και που σήμερα βλέπουμε να απειλούνται από το κύμα της βαρβαρότητος και της βίας. Ακριβώς αυτό το αίσθημα εμπνέει το θάρρος σε μας τους Έλληνες διανοουμένους, τους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης, ν' απευθυνθούμε στους αδελφούς μας όλου του Κόσμου για να ζητήσουμε όχι την υλική αλλά την ηθική βοήθειά τους. Ζητούμε την εισφορά των ψυχών, την επανάστασι των συνειδήσεων, το κήρυγμα, την άμεση επίδρασι, παντού όπου είναι δυνατόν, την άγρυπνη παρακολούθησι και την ενέργεια για ένα καινούργιο πνευματικό Μαραθώνα που θα απαλλάξη τα δυναστευόμενα Έθνη από τη φοβέρα της πιο μαύρης σκλαβιάς που γνώρισε ως τώρα ο κόσμος.

Κωστής Παλαμάς, Σπύρος Μελάς, Άγγελος Σικελιανός, Γεώργιος Δροσίνης, Σωτήρης Σκίπης, Δημήτριος Μητρόπουλος, Κ. Δημητριάδης, Νικόλαος Βέης, Κ. Παρθένης, Ιωάννης Γρυπάρης, Γιάννης Βλαχογίαννης, Στρατής Μυριβήλης, Κώστας Ουράνης, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Αλέξανδρος Φιλαδελφεύς, Αρίστος Καμπάνης.»    

Ένας πεθαμένος δάσκαλος  ο  πατέρας μου ,γύρευε να μιλήσει  για το σήμερα σκέφτηκα και συγχωρείστε γι’ αυτή την απρέπεια . Η φωνή των  διανοουμένων του 40,που βρήκα στο αρχείο του πατέρα μου είναι τόσο επίκαιρη σήμερα που πονάμε πάλι. Είναι σαν να τον ακούω: Ο τόπος μας είναι γεμάτος από αδιάκοπες δοκιμασίες και επειδή πιστεύουμε πως δεν ζούμε τυχαία σ’ αυτόν τον αιματοβαμμένο τόπο  και σ’ αυτή την εποχή αισθανόμαστε  την δύναμη του και μας  γεμίζει ευθύνη. Πρέπει να ζήσουμε πρώτα απ’ όλα κι αυτό μας έκανε να κάνουμε  με το στόμα σφιγμένο τόσες θυσίες .Η ευθύνη του Έλληνα μπροστά στην Ιστορία του είναι τεράστια .Έχουμε χρέος σε καιρούς δύσκολους αντίστοιχους του 1940,σε καιρούς διανοητικής αγκύλωσης ,υπονόμευσης της γλώσσας μας και διαφθοράς ,να σταθούμε όρθιοι ,αφού  περπατούμε πια στην κόψη του ξυραφιού. Η δημοσιονομική κρίση ,αλλά και σοβούσα κοινωνική αναταραχή και ανωμαλία, απεκάλυψε πλήρως την επιτακτική ανάγκη, για την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος. Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού και αυτό γίνεται με κανόνες που το Σύνταγμα επιβάλλει, έτσι η σημερινή κρίση επιβάλλει την προσαρμογή του Συντάγματος μας   για την θωράκιση της Ελληνικής Πολιτείας, στις καινούργιες πραγματικότητες. Μαζί με την δοκιμασία που περνάμε  ο Παλαμάς όμως  προφητεύει την αναγέννηση της πατρίδας:

"Κι αν πέσαμε σε πέσιμο πρωτάκουστο

και σε γκρεμό κατρακυλήσαμε,

που πειό  βαθύ καμιά φυλή δεν είδε ως τώρα,

είναι γιατί με των καιρών το πλήρωμα,

όμοια βαθύ έν` ανέβασμα να μέλλεται

προς τα ύψη ουρανοφόρα".

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

http://news247.gr/eidiseis/gnomes/antonis-argyros/anazhtwntas_ton_ellhnismo_se_meres_krishs_gia_na_mhn_ksexname_meres_poy_einai.3106834.html